Μουσικά νέα

Συνέντευξη: Don Airey (Deep Purple)

HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Δεκέμβριος 2021. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’ έναν θρυλικό μουσικό: τον Don Airey. Είναι περισσότερο γνωστός ως πληκτράς των Deep Purple από το 2002. Έχει επίσης δουλέψει με τους Rainbow, Gary Moore, Ozzy Osbourne και Judas Priest. Οι Deep Purple μόλις κυκλοφόρησαν το Turning to Crime, ένα album διασκευών. Το 2020, βγήκε το  Whoosh!”, ένα studio album με νέο υλικό. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

Πώς σας ήρθε η ιδέα να κάνετε ένα album διασκευών, το “Turning to Crime”;

Λοιπόν, ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του lockdown. Έπρεπε να ακυρώσουμε τις συναυλίες μας, έπρεπε να ακυρώσουμε τον χρόνο ηχογράφησης. Έτσι, τότε είχαμε μια τηλεδιάσκεψη και νομίζω ότι ήταν ο Bob Ezrin, ο παραγωγός μας, που πρότεινε: «Γιατί δεν κάνουμε απλώς ένα album διασκευών και να το κάνουμε εξ αποστάσεως;» Ξέρεις, γράφουμε όταν βρισκόμαστε μαζί στο ίδιο δωμάτιο, αλλά δεν μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό, οπότε φαινόταν μια προφανής ιδέα και αυτό ήταν το μόνο που κάναμε. Έτσι, εγώ ενορχήστρωσα τέσσερα κομμάτια, ο Steve Morse (κιθάρα) τέσσερα και ο Roger Glover (μπάσο) άλλα τέσσερα και απλώς αρχίσαμε να τα στέλνουμε και οι υπόλοιποι έπρεπε να προσθέσουν μέρη σε αυτά. Είναι μια αρκετά μακροχρόνια διαδικασία, αλλά φαίνεται να λειτουργεί πολύ καλά.

 

Πόσο επηρέασαν τη δημιουργία του “Turning to Crime” οι περιορισμοί εξαιτίας του κορονοϊού;

Θέλω να πω, είχαν τεράστια επίδραση επειδή δεν μπορούσαμε να βρεθούμε μαζί, έτσι όλοι ήμασταν χωριστά. Επειδή υπήρχε lockdown, στην περίπτωσή μου, έχω ένα studio στο σπίτι, αλλά πάντα έχω έναν μηχανικό ήχου που έρχεται και δουλεύει για μένα. Έτσι, έπρεπε να κάνω εγώ τον μηχανικό. Ήταν μεγάλη πρόκληση για μένα γιατί ήταν κάτι που δεν το έχω ξανακάνει. Χρειάστηκε λίγος καιρός για να το συνηθίσω. Το να δουλεύεις μόνος σου ήταν πολύ διαφορετικό από το να δουλεύεις σε ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους που θα μπορούσαν να σου δώσουν συμβουλές και να κάνουν σχόλια γι’ αυτό που κάνεις.

 

Σας έλειψε η αλληλεπίδραση με τα άλλα μέλη στο studio ενώ ηχογραφούσατε το “Turning to Crime” από απόσταση;

Ναι, σωστά. Αυτό πραγματικά σου λείπει. Πραγματικά σου λείπει η αλληλεπίδραση. Υπάρχει μια συγκεκριμένη πίεση που παράγει αποτελέσματα την οποία δεν έχεις καθόλου όταν είσαι μόνος σου. Αλλά ο Ian Paice (τύμπανα) είπε ότι του άρεσε πολύ γιατί για πρώτη φορά δεν του έδωσαν χαρτιά με νότες. Δεν υπήρχε ανυπομονησία, μπορούσε να έχει όσο χρόνο επιθυμούσε για να κάνει σωστά αυτό που ήθελε. Οπότε, του άρεσε πολύ η διαδικασία και αυτό φαίνεται. Νομίζω ότι όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα μέρη των drums, τότε ήταν που απογειώθηκε η όλη ιδέα και ξεκινήσαμε πραγματικά τη δουλειά.

 

Περάσατε καλά παίζοντας old school πιάνο στο “Rockin’ Pneumonia and the Boogie Woogie Flu” (Huey “Piano” Smith);

(Γέλια) Θέλω να πω, αρκετοί άνθρωποι μου έχουν πει: «Α, δεν ήξερα ότι έπαιζες πιάνο», αλλά όντως παίζω πιάνο. Είναι ωραίο να παίζεις αυτά τα πράγματα. Στην πραγματικότητα το έμαθα από τον πατέρα μου. Ήταν boogie woogie πιανίστας, μόνο που ήταν ερασιτέχνης. Αλλά ήταν πολύ καλός σε αυτό. Μου έδειξε τους Fats Waller, Pete Johnson, Meade Lux Lewis, όλους αυτούς τους ανθρώπους. Έτσι, ήταν πολύ διασκεδαστικό για μένα να κάνω κάτι τέτοιο.

 

Το παίξιμό σας στο “Let the Good Times Roll” (Ray Charles & Quincy Jones/ σύνθεση του Louis Jordan) είναι φανταστικό! Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για αυτό το τραγούδι;

Ω, σ’ ευχαριστώ! Είναι ένα τραγούδι που πραγματικά ξέρω πολύ καλά, γιατί κάθε δύο χρόνια περίπου, διοργανώνω ένα φιλανθρωπικό festival στο χωριό μου (σ.σ.: Great Gransden). Ονομάζεται απλώς “Blues & Soul Festival”. Έχουμε ένα πενταμελές συγκρότημα πνευστών και παίζουμε πολλά παλιά blues, ξέρεις, τέτοια πράγματα. Έτσι, αυτό είναι ένα από τα πράγματα που κάνουμε και ο Paicey (σ.σ: Ian Paice) έρχεται μερικές φορές και παίζει και είναι μεγάλος οπαδός αυτού του κομματιού. Και κάθε φορά που το έπαιζε στο festival γινόταν χαμός. Έτσι, ήταν προφανές ότι θα συμπεριληφθεί. Νομίζω ότι ο Paicey έκανε καταπληκτική δουλειά σε αυτό. Ακούγεται σαν τον Art Blakey και ο Roger Glover μοιάζει με τον Ray Brown από το συγκρότημα του Oscar Peterson. Έκαναν πραγματικά υπέροχη δουλειά παίζοντας swing. Δεν ήταν εύκολο να το κάνουν αυτό rockers. Νομίζω ότι η βασική ενορχήστρωση είναι του Quincy Jones, αλλά το μετέγραψα και έστειλα τα μέρη. Θέλω να πω, μου αρέσει το solo στο Hammond και το solo στο πιάνο. Καλό τραγούδι.

 

 Το “Caught in the Actmedley είναι από τις κορυφαίες στιγμές του album. Ακούγεται πολύ φυσικό. Είστε περήφανος για αυτό;

Είναι κι αυτό δικό μου. Το ενορχήστρωσα. Όταν βγαίνουμε και κάνουμε encore live συνήθως το πρώτο encore είναι το “Hush”, αλλά πάντα παίζουμε κάτι πριν από αυτό, για να μπούμε σε αυτό. Μερικές φορές είναι Booker T. ή μερικές φορές παίζαμε το “Gimme Some Lovin’” (The Spencer Davis Group) ή το “Dazed and Confused” (Led Zeppelin, σύνθεση του Jake Holmes), ξέρεις, αυτό το σύντομο ξέσπασμα. Έτσι, κόλλησα όλα αυτά τα τραγούδια που πραγματικά καταλαμβάνουν αυτό το σημείο σε ένα κομμάτι. Ήταν πολύ διασκεδαστικό. Είμαι πολύ ευχαριστημένος με το “Hot ‘Lanta”, των Allman Brothers. Ακουγόμαστε πραγματικά σαν τους Allman Brothers (γέλια).

 

Νιώθετε άνετα να παίζετε σε μια κυκλοφορία των Deep Purple τραγούδια από διαφορετικά είδη μουσικής όπως το “Dixie Chicken” (Little Feat) και το “The Battle of New Orleans” (Lonnie Donegan/ Johnny Horton/ σύνθεση του Jimmy Driftwood) ;

Το τελευταίο είναι μια συνηθισμένη επιλογή γιατί είναι κάτι που κάναμε στην πραγματικότητα στη σκηνή στη μέση της ομιλίας. Ο Roger Glover και ο Ian Gillan (φωνητικά) ήταν σε ένα συγκρότημα που λεγόταν Episode Six και συνήθιζαν να κάνουν το “The Battle of New Orleans” στους Episode Six. Έτσι, εμφανίστηκε σε συναυλίες των Deep Purple κάποια στιγμή. Είναι ένα πολύ διάσημο κομμάτι στη Βρετανία. Ήταν ένα από τα εγχώρια rock ‘n’ roll τραγούδια που έκαναν επιτυχία στην Αγγλία από έναν άνδρα ονόματι Lonnie Donegan και αυτό σημαίνει πολλά για εμάς ενώ μεγαλώναμε. Ήταν πολύ σημαντικός δίσκος γιατί δεν είχε ξαναβγεί κάτι τέτοιο στην Αγγλία.

 

Πιστεύετε ότι το “Turning to Crime” είναι επίσης μια καλή ευκαιρία για νεότερους ακροατές να μάθουν για τη μουσική των Fleetwood Mac, Yardbirds, Lonnie Donegan και άλλων;

Ναι. Νομίζω ότι ένα πράγμα που μου αρέσει πολύ είναι ότι δεν πήγαμε να κάνουμε κάτι πολύ προφανές: Δεν έχουμε τραγούδια των Beatles, ούτε Rolling Stones, ούτε Who. Απλώς κομμάτια που σήμαιναν πολλά για εμάς, προσωπικά. Για μένα, το “Oh Well” (Fleetwood Mac) σημαίνει πάρα πολλά, γιατί έπαιζα με τον Gary Moore όταν ήμασταν στους Colosseum II και ο Peter Green του είχε μάθει να το παίζει. Οπότε, είναι ένα κομμάτι που βρίσκεται στην καρδιά μου. Οπότε, νομίζω ότι είναι καλό που ο κόσμος μπορεί να μυηθεί σε αυτό, οι νέοι άνθρωποι μπορούν να μυηθούν σε μουσική που ίσως δεν γνώριζαν πολύ καλά.

 

Προτείνατε κάποιο από τα τραγούδια του “Turning to Crimealbum;

Ναι, έχω προτείνει τέσσερα που είναι τα “Jenny Take A Ride!” (Mitch Ryder & the Detroit Wheels), “Let the Good Times Roll”, “Rockin’ Pneumonia and the Boogie Woogie Flu” και το medley.

 

Είμαι μεγάλος οπαδός του “Nothing at All” από το “Whoosh!” (2020) album. Πείτε μας όλα όσα πρέπει να ξέρουμε για αυτό το ωραίο τραγούδι;

(Γέλια) Ναι, είναι ένα υπέροχο τραγούδι και υπάρχει σ’ αυτό μια ασυνήθιστη αίσθηση για rock συγκρότημα, όπως ένα παλιομοδίτικο roll (σ.σ: στα drums προφανώς) ή κάτι τέτοιο. Έπρεπε να κάνω έρευνα για το solo στα πλήκτρα και ξαφνικά εμφανίστηκε η “Partita” του Bach. Έτσι, την βάλαμε στο solo στο Hammond. Η δυσκολία με αυτό ήταν ότι το κομμάτι του Bach είναι αρχικά σε Μι, αλλά παίξαμε σε Μι και Ρε, οπότε έπρεπε να το μεταγράψω και να το μάθω σε διαφορετικό τόνο, αλλά πραγματικά δουλεύει. Όλοι λένε: «Ω, τι είναι αυτή η μελωδία;» Είναι υπέροχο πράγμα, αλλά δεν το έγραψα εγώ, ο J.S. Bach το έγραψε.

 

Οι Deep Purple εξακολουθούν να παραμένουν ένα καταπληκτικό συγκρότημα στη σκηνή. Ποιο είναι το μυστικό;

Το μυστικό είναι να συνεχίσεις να το κάνεις για όσο περισσότερο μπορείς, έτσι γίνεσαι καλύτερος σε κάθε συναυλία. Αυτός είναι πραγματικά ο βασικός άξονας των Deep Purple: τα live, να κάνουμε περιοδείες. Για 10 χρόνια κάναμε 150 με 190 συναυλίες το χρόνο. Είναι πολλή δουλειά. Αυτό είναι πραγματικά η μουσική: Είναι όταν παίζεις live για τον κόσμο. Αυτή είναι η ουσία του μουσικού zeitgeist, αν προτιμάς, στην επικοινωνία μας μεταξύ των μουσικών και αυτού του κοινού. Είναι το πιο σημαντικό πράγμα.

 

Ανυπομονείτε να βγείτε σε περιοδεία του χρόνου;

Νομίζω ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε. Απλώς ευχόμαστε να πάνε όλα καλά. Σίγουρα είναι πολύ χρήσιμο που θα μπορέσουμε να περιοδεύσουμε σωστά.

 

Ήταν μεγάλη πρόκληση για εσάς να αντικαταστήσετε τον Jon Lord στους Deep Purple το 2002;

Ήταν εύκολο στην αρχή. Είναι λίγο πιο δύσκολο όσο περνούν τα χρόνια (γέλια), αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Ξέρεις, ο Jon δεν έπαιζε απλώς το Hammond, ήταν ο μαέστρος του συγκροτήματος (σ.σ: bandleader). Έδινε τον τόνο. Είμαι κάπως διαφορετικός άνθρωπος από τον Jon. Έτσι, έπρεπε να κάνουμε προσαρμογές. Πρώτα, ήταν εύκολο. Ήταν μεγάλη χαρά για μένα να παίζω αυτή τη μουσική, αλλά τις συνέπειες του ν’ αναλαμβάνεις την θέση του Jon τις συνειδητοποιείς σταδιακά, καθώς περνούν τα χρόνια. Έτσι, δεν ήταν εύκολο. Δεν είναι εύκολη δουλειά για έναν πληκτρά.

 

Ήταν ενδιαφέρουσα εμπειρία να παίξετε στο Live 8 στο Barrie του Οντάριο το 2005;

Ναι, ήταν υπέροχη μέρα. Ο Gordon Lightfoot ήταν εκεί, οι Motley Crue, παλιοί φίλοι. Οι Bachman-Turner Overdrive ήταν εκεί και ήταν απλώς καταπληκτικοί. Έτσι, ήταν μια υπέροχη μέρα για εμάς. Πήγαμε αεροπορικώς με jet και αφού τελειώσαμε εκεί, πετάξαμε και κάναμε άλλη μια συναυλία, στο Detroit, νομίζω. Έτσι, είχαμε δουλειά όλη μέρα.

 

Ήσασταν μέλος των Rainbow. Είναι λίγο σουρεαλιστικό ότι τώρα είστε εσείς στους Deep Purple και δεν είναι ο Ritchie Blackmore;

(Γέλια) Είναι αστείο. Συναντήθηκα με τον Ritchie. Πήγα να τον δω. Έπαιζε μια συναυλία με το συγκρότημά του. Πάνε αρκετά χρόνια και πήγα στα παρασκήνια να τον δω. Πρέπει να πω, χάρηκα πολύ που τον είδα,. Ο Ritchie ποτέ δεν έκανε ερωτήσεις και του είπα: «Ritchie, νιώθω πολύ περίεργα». Είπε: «Γιατί;» Και είπα: «Μιλούσαμε για τους Deep Purple και εγώ είμαι μέσα και εσύ δεν είσαι» και ο Ritchie είπε: «Ναι, η πολιτική στο συγκρότημα είναι πολύ περίεργο πράγμα» (γέλια).

 

Πώς συνέβη να ηχογραφήσετε τα μέρη του μπάσου στο Minimoog στο “Painkiller” (1990) album των Judas Priest;

Πάει πολύς καιρός, δεν θυμάμαι πραγματικά. Ξέρω ότι ο Ian Hill (μπάσο) δεν ήταν καλά. Ήταν στο νοσοκομείο. Έπρεπε απλώς να παίξω, για να μπορέσουν να τελειώσουν τις κιθάρες. Απλώς πρόσθεσα μερικές γραμμές στο μπάσο. Δεν είναι σ’ ολόκληρο το album. Είναι δύο ή τρία κομμάτια. Νομίζω ότι ο Ian ήταν τόσο άρρωστος, που δεν επέστρεψε ποτέ για να το ολοκληρώσει.

 

Κάνατε πολλά albums με τον Gary Moore. Τι το ιδιαίτερο είχε;

Είναι ο καλύτερος κιθαρίστας που έζησε ποτέ, κατά τη γνώμη μου.

 

Πιστεύετε ότι η δημοφιλής μουσική που γράφτηκε στις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70 είναι πολύ καλύτερη από τη σημερινή;

Είναι διαφορετική εποχή, έτσι δεν είναι; Δεν μπορείς να συγκρίνεις τη μουσική του τότε με τη σημερινή, γιατί όλα έχουν αλλάξει, η κοινωνία είναι διαφορετική. Η τεχνολογία είναι εντελώς διαφορετική, οι άνθρωποι έχουν τώρα πολύ ελαφρύ γούστο (σ.σ: πώς να μεταφράσω το soft-scented; ) . Έτσι, η μουσική τώρα είναι πολύ ελαφριά, ξέρεις. Η μουσική γίνεται σε ένα δωμάτιο από ένα άτομο για ένα άτομο σε ένα δωμάτιο. Στις μέρες μας, η μουσική γινόταν από πολλούς ανθρώπους σε ένα δωμάτιο για πολλούς ανθρώπους σ’ ένα δωμάτιο. Είναι διαφορετικές συνθήκες.

 

Υπάρχουν μουσικές φιλοδοξίες που δεν έχετε πραγματοποιήσει ακόμα;

Η φιλοδοξία είναι να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος, να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος μουσικός. Αυτό κάνεις κάθε μέρα. Διαφορετικά, απλώς χάνεις την επαφή. Γι’ αυτό συνεχίζεις να εξασκείσαι, συνεχίζεις να γράφεις, να διατηρείς επαφή με όλους τους φίλους σου. Απλώς ελπίζω σε μια καλύτερη μέρα.

 

Ποιες είναι οι επιρροές σας ως πληκτράς;

Πολλοί κλασσικοί μουσικοί. Άνθρωποι όπως ο Ashkenazy, ο Alfred Brendel. Από τους σύγχρονους μουσικούς: Η Yuja Wang. Είχαν μεγάλη επιρροή σε μένα. Λατρεύω τους jazz-ίστες: τον Chick Corea συγκεκριμένα, τον Jan Hammer . Στο Hammond ο Jimmy Smith φυσικά και ο Billy Preston. Ξέρεις, είμαι μεγάλος θαυμαστής τραγουδοποιών όπως ο McCartney. Συγκεκριμένα, έχω γίνει θαυμαστής των συνθέσεων της Billie Eilish. Νομίζω ότι είναι πραγματική ιδιοφυΐα και είναι πολύ αναζωογονητικό να έχεις ξανά κάποιον με βαρύτονο (σ.σ: γιουκαλίλι) στη μουσική βιομηχανία. Ναι, αυτά με εμπνέουν.

 

Με τα χρόνια έχετε γίνει τεράστιος οπαδός του Clapton. Αισθάνεστε λίγο ζήλια για τον Chris Stainton, τον μόνιμο πληκτρά του;

Θέλω να πω, δεν τον ξέρω. Είναι σπουδαίος μουσικός. Τον είδα μια φορά με τον Eric στο Albert Hall. Ήταν απλώς φανταστικός. Δεν ξέρω τι κάνει τώρα. Ίσως, δεν είναι πλέον στα πράγματα, δεν είμαι σίγουρος.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Don Airey για τον χρόνο του.

Deep Purple official websites: https://deep-purple.com https://deeppurple.com

Deep Purple official Facebook page: https://www.facebook.com/officialdeeppurple

Σχετικές αναρτήσεις

Φόρτωση....

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε εάν το επιθυμείτε. Αποδέχομαι Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου & cookie